Wandelen in geloof

“Ja, we zijn echt gezegend de afgelopen dagen”, zeg ik tegen onze oudste die ’s avonds naast mijn bed op een stoel zit. Ik vertel hem vanuit de ‘bedstee’ onze belevenissen tijdens een stedentrip en vertel hem ook over de samenkomsten die we ’s avonds in de stad gevolgd hebben met bekende gastsprekers. “En wat denk je, de pijn in mijn heup is helemaal weg, it’s gone”. We kijken elkaar diep in de ogen aan en geven spontaan de glorie aan God.

Ruim vier weken met zeer pijnlijke heupen rond lopen is nou niet bepaald een pretjes. Behalve de pijn, belemmert het de gewone dingen in het dagelijkse leven. Om te beginnen het opstaan uit de bedstee, het huishoudelijke werk raakt achter, in de auto, uit de auto met veel auws, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Dus het internet op. Al googelend kwamen er drie potentiële ‘mankementen’ te voorschijn die dicht bij mijn herkenningscriteria lagen. En wat gebeurt er dan. Juist ja, paniek! Dus snel naar de huisarts, bloedonderzoek en diezelfde week nog een intake bij de fysiotherapeut. Uitslag: diverse peesontstekingen aan beide kanten van het het heupgewricht. Leuke uitslag voor een stedentrip in spe. Dus met stripjes pijnbestrijders op weg naar zonnige oorden waar we vooral veel, heel veel zullen gaan lopen. Manlief maakt spontaan een opmerking en verteld me dat hij me eerst naar de avonddienst zal dragen voor genezing en we daarna onze tocht in de zegen voort kunnen zetten. En juist, ja, wat gebeurt er, laat dit nu waar zijn!

Nee, hij heeft mij niet naar de kerk gedragen maar die genezing, die kwam er wel! Tijdens de samenkomst viel het Woord van geloof in mijn hart. En tijdens de wandelingen door de stad zei ik hardop vol overtuiging bij het lopen “door Zijn striemen ben ik genezen”! En ook al voelde ik de snerende pijn, ik wist zeker dat  Jezus het juk had verbroken en ik letterlijk in de vrijheid mag wandelen. “want wij wandelen in geloof en niet in aanschouwen”. 2 Kor. 5:7. En dan ineens kom ik een paar dagen later tot het besef dat de pijn volkomen verdwenen is. Wanneer het wonder gebeurd is, dat weet ik niet. Maar wat ik wel weet is dat Mijn Verlosser leeft!

 Liefs, Christa

 

Reageer

*