De Hoeksteen

Met een warme zon van 31 graden en in de wetenschap dat het in Nederland koud is, kan deze korte vakantie niet meer stuk. Al slenterend met fototoestel en informatie-boekje banen we ons een weg door het oude Rome. Vaticaanstad komt in zicht en dan staan we eindelijk op het St. Pieterplein. Een indrukwekkend rijk en weelderig complex waar het wemelt van de toeristen. “Zorg dat je vooraan staat”, is er niet meer bij. Dus sluiten we achter de lange rij aan om entree te maken in de grote Basiliek.

Zachte, ingetogen echootjes weerklinken in het rijke St. Pieter. De toeristen kijken verbaasd naar het vele goud en de prachtige schilderingen. Wat een weelde, wat een rijkdom. Men schuifelt en fluistert naar elkaar. Staan we hier op heilige grond? Het St. Pieter is indrukwekkend met hier en daar een de grafstenen van enkele heilig verklaarde pauzen. In de grafkelder is het druk, heel druk. Daar liggen alle voorgaande pauzen begraven. Ook de vorige paus ligt hier te rust. Oude dametjes snuiven in hun kanten zakdoekjes en zelfs enkele heren schudden weemoedig met hun hoofd. Deze paus is niet meer. Mensen komen en mensen gaan, miljoenen bezoekers zijn ons al voorgegaan. Wat een enorme belangstelling voor deze dode mensen. Zou het niet geweldig zijn als er voor de levende Jezus, onze Messias net zoveel belangstelling zou zijn? Geen aandacht voor stenen gebouwen maar aandacht voor de Levende Steen. “Zie ik leg in Sion een uitverkoren en kostbare hoeksteen, en wie op hem zijn geloof bouwt, zal niet beschaamd uitkomen”. 1 Petr. 2: 6.

Wat ben ik blij dat mijn Eeuwige God niet dood is maar dat Hij leeft en dat ik dagelijks mag ervaren dat dit een feit is. Hij heeft Zijn belofte waargemaakt door aan hen die Zijn Woord onderhouden, te vervullen met Zijn Heilige Geest. Gelukkig mijn God leeft en zal ook nooit vervangen hoeven te worden. Op Hem kan ik bouwen. Dat is pas rijkdom, dat is pas innerlijke weelde!

 Liefs, Christa

 

Reageer

*